Brak korozji i odporność na zarastanie przekroju
Główną słabością stali jest jej reaktywność. Woda wodociągowa zawiera rozpuszczony tlen oraz związki mineralne, które w kontakcie z metalem nieuchronnie inicjują procesy korozyjne. Z biegiem lat na wewnętrznych ściankach rur stalowych odkłada się kamień kotłowy i rdza. Proces ten sukcesywnie zmniejsza średnicę rurociągu, co drastycznie ogranicza jego przepustowość. Polipropylen jest materiałem całkowicie obojętnym chemicznie. Nie rdzewieje i nie wchodzi w reakcje ze związkami zawartymi w cieczach. Oznacza to, że po kilkudziesięciu latach eksploatacji średnica wewnętrzna instalacji z tworzywa sztucznego pozostaje dokładnie taka sama jak w dniu oddania budynku do użytku.
Opory przepływu i hydraulika układu
Stan powierzchni wewnętrznej rury bezpośrednio wpływa na wydajność całego układu hydraulicznego. Rury metalowe, zwłaszcza po kilku latach pracy, charakteryzują się wysokim współczynnikiem chropowatości. Wymusza to stosowanie pomp obiegowych o większej mocy roboczej, aby pokonać opory tarcia cieczy o nierówne ściany. Elementy instalacyjne dostępne na platformie Plastmetix posiadają gładką powierzchnię wewnętrzną. Minimalizuje to opory hydrauliczne i zapobiega powstawaniu turbulencji w przepływie wody. Brak oporów liniowych oznacza również znacznie cichszą pracę instalacji, co eliminuje szumy i drgania charakterystyczne dla starych rurociągów stalowych pracujących pod wysokim ciśnieniem.
Parametry termiczne materiału
Metale są dobrymi przewodnikami ciepła, co w przypadku instalacji sanitarnych stanowi poważną wadę konstrukcyjną. Stalowa rura transportująca ciepłą wodę użytkową oddaje energię do otoczenia, wymuszając stosowanie bardzo grubych warstw izolacyjnych, aby utrzymać zadaną temperaturę na końcówce układu. Brak izolacji na rurach z zimną wodą prowadzi z kolei do kondensacji pary wodnej i wnikania wilgoci w mury. Rury polipropylenowe charakteryzują się niskim współczynnikiem przewodnictwa cieplnego. Sam materiał działa jak izolator. Woda płynąca wewnątrz wolniej traci ciepło, a na zewnętrznych ściankach nie skrapla się wilgoć z otoczenia.
Metoda łączenia i gwarancja szczelności
Najsłabszym punktem każdej instalacji ciśnieniowej są łączenia. Systemy stalowe opierają się na gwintach uszczelnianych pakułami lub teflonem, które pod wpływem zmian temperatury i mikrodrgań z czasem ulegają rozszczelnieniu. Miedź wymaga lutowania, gdzie jakość spoiny zależy wyłącznie od precyzji instalatora. W przypadku tworzyw sztucznych stosuje się technologię zgrzewania polifuzyjnego. Proces ten polega na jednoczesnym nadtopieniu zewnętrznej powierzchni rury oraz wewnętrznej powierzchni kształtki, a następnie dociśnięciu ich do siebie. Po ostygnięciu materiał polimerowy tworzy jednolity blok. Wykorzystując atestowane rury PP, wykonawca uzyskuje połączenie bez żadnych przerw czy uszczelek. Miejsce zgrzewu staje się najmocniejszym punktem całego rurociągu.
Zastąpienie metali polipropylenem to racjonalny krok w projektowaniu sieci sanitarnych. Całkowity brak korozji, niska przewodność cieplna oraz zminimalizowane opory przepływu sprawiają, że instalacje z rur PP są bezobsługowe i generują niższe koszty utrzymania. Wyeliminowanie zawodnych połączeń gwintowanych na rzecz zgrzewania polifuzyjnego daje inżynierom i inwestorom pewność, że raz ułożony i zalany w posadzce system przetrwa kilkadziesiąt lat bez ryzyka wycieków. To technologia, która rozwiązuje problemy fizykochemiczne u samego źródła.
